3D-printing is een wijdverspreid onderdeel van prototypevervaardiging. Voor een bredere rol in de verdere fabricageketen voor het evenwel vergeten. Onterecht, betoogt Radhika Dhuru tijdens een sprekerssessie op Advanced Engineering.
“Er zijn zoveel mogelijkheden die over het hoofd worden gezien”, vertelt Radhika Dhuru, Market Manager bij Materialise. Haar sessie op Advanced Engineering verwijst naar het gekende glazen plafond – de genderloonkloof – en stelt vast dat dit principe eveneens geldt voor de onderwaardering die 3D-printing, oftewel additieve productie, vandaag nog steeds moet ondergaan.
“Vele bedrijven hebben het moeilijk met het opschalen van hun prototypeprocessen naar volwaardige fabricage. Ze zien het beloofde land dat voorbij de glazen barrière ligt, maar hebben geen idee hoe dat te bereiken. Tijdens mijn sessie wijs ik hen de weg door middel van tips, expertise en succesvolle cases uit ons arsenaal.”
Standaardisatie, maar waarvan?
In de vervaardiging van prototypes wordt vandaag gretig gebruikgemaakt van 3D-printing. Materialise heeft hierin ervaring in onder meer de luchtvaart-, medtech- en farmasectoren. Het is gemakkelijk, snel en voornamelijk zeer maakbaar. Itereren tijdens een productieproces gaat razendsnel, zonder (te) hoge kosten.
“Er zijn echter twee uitdagingen waar bedrijven tegenaan kijken en waarvoor ze vaak geen oplossing lijken te vinden”, zegt Radhika. “De eerste is standaardisatie: standaardiseringslabels gaan per industrie uit van eisen die nog niet meteen van toepassing zijn op 3D-printing. Bijvoorbeeld ‘reinigbaarheid’ van onderdelen – wat houdt dat juist in? Wanneer is een onderdeel voldoende reinigbaar?”
Het vraagt in eerste instantie een vertaling naar een element dat voor dit specifieke proces wel meetbaar is. “Zoals de ruwheidsgraad van het oppervlak. Als die binnen een bepaalde range valt, kan je er vervolgens van uitgaan dat dit onderdeel voldoende reinigbaar is. Op die manier kunnen we bedrijven helpen om te voldoen aan specifieke standaardiseringseisen, zodat we hun noden kunnen vertalen in processen.”
Variabiliteit vermijden
De tweede grote uitdaging zit in de variabiliteit van het eindproduct. Radhika: “Controle over het proces is essentieel. Je moet immers zien te vermijden dat eindproducten van elkaar afwijken. Consistentie bereiken is vaak dé moeilijkheid. Met Materialise hebben we software ontwikkeld die door middel van simulaties fouten probeert te vatten voor prints in massaproductie gaan. We merken dat we op deze manier al tot een kleine foutenmarge komen die productieprocessen heel wat kostenefficiënter maken.”
“We pleiten niet voor het vervangen van traditionele maakprocessen door 3D-printing”, vervolgt ze. “Maar we stellen onze ideeën voor als een sterke toegevoegde waarde. Voor heel wat gestandaardiseerde, maar specifieke onderdelen heb je met een traditioneel materiaal een hoge kost voor iets dat misschien slechts single-use is. Je hebt een mal nodig, het proces duurt lang,… Vaak moet de productie in de tienduizenden gaan om dit kostenefficiënt te doen. Met 3D-printing ligt die drempel onnoemelijk veel lager.”
Zo doorbreken we het glazen plafond
Radhika roept daarom op tot een samenwerking over de grenzen van industrieën heen. Om de nodige standaardisatieprocessen en standaarden te creëren die herhaalbaarheid en betrouwbaarheid garanderen. “Op die manier kan 3D-printing een nog grotere bijdrage gaan leveren aan schaalbaar succes. Als volwaardig onderdeel van de productieketen”, besluit ze.
Op donderdag 22 mei spreekt Radhika Dhuru op het Main Stage van Advanced Engineering. Registreer je nu via deze link en laat je inspireren door toegepaste cases en de uitgebreide expertise van Radhika en Materialise.
